Ω νεότης, που το όνομά σου τόσο άκριτα γίνεται συνώνυμο της ανευθυνότητας.
Ω νεότης, που κατηγορείσαι για την πληγή, χωρίς μια αξιολόγηση του θύτη.
Επαρκώς πειστική.
Nα συνδέει το αίτιο με το αιτιατό και να καταλήγει: Πας νέος βάρβαρος εστί.

Μα, ξέρεις πόσοι νέοι γίνονται οι ίδιοι σπόροι για να φυτρώσει το αύριο;
Πώς καρπίζουν για να θερίσει εξέλιξη το δρέπανο του χρόνου;
Και αν το ξέρεις, έτσι το αγνοείς στο βωμό των παρασίτων τους;

Τις κατηγορεί τα λίγα καλοκαίρια χωρίς κρίση, έτσι γενικόλογα, όταν η στυγνή ατομικότητα είναι βρώμικο γάλα που στάζει από τα χείλη του φονιά μέχρι και την ημέρα που θα αποχαιρετήσει τον ήλιο;

Τις κατηγορεί τον αριθμό των χρόνων, όταν η αναξιότητα είναι “προνόμιο” κυτταρικό και συνοδεύει την ύπαρξη μέχρι το άσπρο των μαλλιών της;

Μην κατηγορείτε την νεότητα, λοιπόν, για το κακό.
Κατηγορείστε το φονιά της.
Εκείνον, που λερώνει τις σοδειές της.

*Έργο εξωφύλλου: “Journey, Buddha Baby” Tomas Watson

All rights reserved 2021. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση όλου του κειμένου ή τμήματος αυτού καθώς και η αναπαραγωγή των φωτογραφιών χωρίς αναφορά στην πηγή και το συντάκτη/φωτογράφο.