«Όλα κύριε Νίκο είναι εδώ, όπως τα άφησες εσύ κι όπως τα ξέρεις»

Ο Γιώργος Ανδρέου με αυτόν τον αλληγορικό εφησυχασμό, πριν 16 χρόνια σκιαγράφησε τη μορφή του Νίκου Γκάτσου, σε ένα μουσικό πορτραίτο που έγραψε με αφορμή το θάνατο του ποιητή και κατάφερε να χωρέσει ολόκληρη την καλλιτεχνική αναγέννηση του ’30. Στους στίχους που έγιναν το εθνικό αποχαιρετιστήριο γράμμα προς τον μεγάλο ποιητή, ο Ανδρέου μιλάει για την Ελλάδα που έγινε σπόρος για τα τραγούδια του, όπως αυτά μελοποιήθηκαν από τους μεγάλους μουσουργούς, την Κρήτη και τη Μάνη, προβάλλει σε γρήγορα καρέ τους μεγάλους δημιουργούς, τον Θεόφιλο, τον Σεφέρη, τον Ελύτη και τις γοητευτικές εμμονές τους, τον Μακρυγιάννη, τη Στέρνα, την Περσεφόνη.

Στη μοναδική συνάντηση των δύο αντρών, το χειμώνα του 1987, σε ένα ξενοδοχειακό εστιατόριο όπου δείπνησαν στην κοινή παρέα του Μάνου Χατζιδάκι ύστερα από μια παράσταση στο Σείριο στην οποία ο Ανδρέου έπαιζε πιάνο και ο Γκάτσος βρέθηκε στο κοινό, στην ερώτηση του Ανδρέου για το ποιον θεωρεί συνομιλούντα ομότεχνο, ο Γκάτσος απάντησε “τον Ρόµπερτ Ζίµερµαν”, δηλαδή το Bob Dylan.
Έτσι, το σπασμένο βιολί του κόσμου που ξεκίνησε να ουρλιάζει με το “φευγιό” του, δεν είναι άλλο από το φλεγόμενο βιολί του Dylan, που κρύφτηκε όμορφα πίσω από αυτό το στίχο για να παίζει τα μινόρε του εις τους αιώνες των αιώνων.

Νίκος Γκάτσος, 8/12/1911- 12/5/1994

All rights reserved 2020. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση όλου του κειμένου ή τμήματος αυτού καθώς και η αναπαραγωγή των φωτογραφιών χωρίς αναφορά στην πηγή και το συντάκτη/φωτογράφο.