Μεσημέρι Σαββάτου. Ή ίσως και Δευτέρας. Οι ώρες που μετριούνται σε ένσημα μοιάζουν ίδιες, άλλωστε.
Λάθος. Υπολογίζονται ήθελα να πω.

Τα μεσημέρια της πόλης που ξεφεύγουν από το ημερολόγιο, σε ποιον πλανήτη ζουν;
Είναι αυτά υπεύθυνα για την εξόντωση του έφηβου εαυτού σου;
Η’ είναι η νομοτελειακή τιμωρία στα «θα» που δε φρόντισες να γίνουν «να»;

Δεν έχεις απάντηση, ψάχνεις μόνο έξω από την τζαμαρία του γραφείου, ένα σημάδι πως ο κόσμος δε σταμάτησε ούτε σήμερα. Πως η περιστροφή της γης συνεχίζεται κανονικά κι ας μοιάζουν όλα τόσο στατικά.
Κι ας μοιάζεις τόσο στατικός.

Στη γραφική Στοά απέναντι από την Εθνική Βιβλιοθήκη, ένας κύριος με κοιλίτσα και τιράντες διασχίζει το βαρετό εκρού του διαδρόμου της, σφυρίζοντας αυτόν το σκοπό του Ζαμπέτα.
Όσο βαθαίνει η όψη του στην προοπτική του χώρου, τόσο βαθαίνει και το σφύριγμα του.
Και γίνεται ό, τι πιο ουσιαστικά αιρετικό μπορείς να βρεις σε αυτή τη γειτονιά.
Αναπνέεις.

*Η στήλη “Μικρές Ιστορίες Πόλης” είναι μια σειρά αληθινών ιστοριών συναισθηματικής ενηλικίωσης στους δρόμους της Αθήνας.
Διάβασε την πρώτη και τη δεύτερη ιστορία.

All rights reserved 2020. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση όλου του κειμένου ή τμήματος αυτού καθώς και η αναπαραγωγή των φωτογραφιών χωρίς αναφορά στην πηγή και το συντάκτη/φωτογράφο.