Στο σπίτι στη Ρηγίλλης το αγαλματίδιο των Oscar ίσως συγκρατεί ακόμη την πόρτα του γραφείου, χρήσιμο μόνο ως χρηστικό αντικείμενο- τίποτε περισσότερο από ύλη. Τα 3 πιάνα στη θέση τους, αγγίζονται μόνο από συγκεκριμένα δάχτυλα, πια.
Τα παράθυρα ανοίγουν και ξεχύνεται στους δρόμους του κέντρου η μελωδία από την Οδό Ονείρων και τις Μπαλάντες της Οδού Αθηνάς.
-Ό, τι γεννιέται ελεύθερο, είναι ανεπίδεκτο φθοράς.-
Καλύπτουν τη βοή του δρόμου και γίνονται λίπασμα για τις μαραμένες νεραντζιές των πεζοδρομίων.
Ανθίζουν.

Η Λιλιπούπολη μεγαλώνει ακόμη τα παιδιά. Όσα παιδιά αντέχουν.
Τα μαθαίνει να γίνονται κι αυτά ελεύθερα και τους δίνει την ευχή να μην καθαιρεθούν από το αξίωμα στη διαδρομή.
Τα «Σχόλια του Τρίτου» ακόμη καταγγέλλουν επαναστατικά και επίκαιρα: «Η ποιητική συνείδηση και η έκφρασή της καταδιώχθηκε και εξαναγκάστηκε στη σιωπή».

Tα βράδια, η πόλη κατεβάζει από συστολή τα φώτα της σε εκείνον, τον Μάνο Χατζιδάκι, τον πάντα παρόντα, που της χάρισε το δικό της soundtrack.
«Κι όταν δεν ονειρεύονται,  τραγουδούν…»

*Μάνος Χατζιδάκις, 23 Οκτωβρίου 1925- 15 Ιουνίου 1994.

All rights reserved 2020. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση όλου του κειμένου ή τμήματος αυτού καθώς και η αναπαραγωγή των φωτογραφιών χωρίς αναφορά στην πηγή και το συντάκτη/φωτογράφο.