Η Επιστροφή του Χουντίνι μιλά για μια επιστροφή στο πατρικό σπίτι. Μα, στην πραγματικότητα, μιλά για εκείνες τις επιστροφές που όλοι έχουμε κάνει μέσα μας: σε μια κουβέντα που δεν τολμήσαμε να πούμε, σε μια συγγνώμη που δεν ζητήσαμε, σε έναν άνθρωπο που αγαπήσαμε αλλά δεν καταφέραμε να κρατήσουμε κοντά μας, σε μια συζήτηση που έπρεπε να είχαμε κάνει, στις ευθύνες που δώσαμε σ’ έναν άνθρωπο χωρίς να αναγνωρίζουμε τις δικές μας.

Το οικογενειακό τραπέζι γίνεται ένας τόπος όπου κανείς δεν μπορεί να κρυφτεί για πάντα. Οι γνώριμοι ρόλοι, ο πατέρας, ο γιος, ο αδελφός και η θεία, αρχίζουν να ραγίζουν και από κάτω έρχονται στην επιφάνεια άνθρωποι που πονάνε. Άνθρωποι που ίσως αγαπιούνται, αλλά έχουν πληγώσει ο ένας τον άλλον τόσο βαθιά, ώστε δεν ξέρουν πια πώς να πλησιάσουν χωρίς να ξαναπονέσουν.

Κι αυτή είναι μια αλήθεια σκληρή, γιατί μας αφορά όλους: δεν πληγώνουμε μόνο τους ανθρώπους που δεν αγαπάμε. Μερικές φορές πληγώνουμε περισσότερο εκείνους που θεωρούμε πως θα είναι για πάντα εκεί. Τους αφήνουμε να περιμένουν. Δεν λέμε όσα πρέπει. Κρυβόμαστε πίσω από τον θυμό, την περηφάνια, τη σιωπή. Και κάποια στιγμή καταλαβαίνουμε πως το «θα μιλήσουμε αύριο» μπορεί να γίνει ένα αύριο που δεν θα έρθει ποτέ.

Ο Χουντίνι γίνεται η υπόσχεση μιας απόδρασης από το παρελθόν, από την ευθύνη, από την αλήθεια, από τον ίδιο μας τον εαυτό. Μα ό,τι κι αν προσπαθήσουμε να εξαφανίσουμε, δεν χάνεται στ’ αλήθεια ακόμα και αν κάποιος φύγει από τη ζωή.

Η Επιστροφή του Χουντίνι συγκινεί γιατί δεν μας αφήνει να παρακολουθήσουμε από απόσταση. Μας κάνει να σκεφτούμε ποιον αφήσαμε να περιμένει, ποιον πληγώσαμε επειδή πιστέψαμε πως θα μας συγχωρήσει ό,τι και αν γίνει, ποια λέξη κρατήσαμε μέσα μας όταν ακόμη υπήρχε χρόνος να ειπωθεί.

Και όταν πέσει η αυλαία, μένει μια σκέψη που πονάει: αν υπάρχει κάποιος που αγαπάμε και έχουμε καιρό να πλησιάσουμε, ίσως δεν πρέπει να περιμένουμε την τέλεια στιγμή. Γιατί μερικές φορές η πιο μεγάλη τραγωδία δεν είναι ότι οι άνθρωποι φεύγουν. Είναι ότι δεν προλάβαμε να τους πούμε πόσο μας έλειψαν όσο ήταν ακόμη εδώ. Η παράσταση σε φέρνει κοντά στους ήρωές της και, λίγο αργότερα, σε αναγκάζει να κοιτάξεις κατάματα όσα θα προτιμούσες να μην αναγνωρίσεις. Γιατί το πιο δύσκολο δεν είναι να εξαφανιστείς. Είναι να σταθείς απέναντι στην αλήθεια σου και να πάψεις να προσποιείσαι πως δεν σε αφορά.

---

Συντελεστές
Κείμενο: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Σκηνοθεσία: Γιώργος Σουλεϊμάν
Σκηνογραφία: Ηλένια Δουλαδίρη
Κοστούμια: Αλέγια Παπαγεωργίου
Φωτισμοί: Ζωή Μολυβδά-Φαμέλη
Πρωτότυπη Μουσική – Ηχητικός Σχεδιασμός: Ecati
Επιμέλεια κίνησης: Αγγελική Τρομπούκη
Βοηθός Σκηνοθέτη – Φωτογραφίες παράστασης: Ίρις Κατσούλα
Βοηθός Σκηνογράφου: Μέλπω Κασαπίδου
Οργάνωση Παραγωγής: Μάρα Κονάκα
Παραγωγή: Kolossaion Productions

Ηθοποιοί
Χρήστος Σαπουντζής
Δημήτρης Πασσάς
Μαριλού Κατσαφάδου
Μάνος Τσαγκαράκης

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 στο Θέατρο Διάνα

Προπώληση εισιτηρίων μέσω της cometogether.live: https://bit.ly/47e7Uh6